Home
Cards
Faith
Stories
Poetry
Photos
Other stuff
Contact me

Micha en de twee beren. australian english   next story   story listing

Er waren eens twee kleine beren die graag de drums speelden. Ze woonden in een bos ver ver weg, waar niemand het erg vond hoe luid je speelde. "Hoe harder hoe beter", zeiden ze. Ze hielden van lawaai, omdat hoe luider het is, hoe meer je je kan genieten. En niemand vond het lawaai van andere dieren erg. Ze zeiden dat als lawaai maken dieren gelukkig maakt, dan is de beste manier om voor iedereen gelukkig te zijn, dat iedereen veel lawaai maakt. Wat een lawaaierige plaats dat was!

De olifanten stampten hun poten zo hard als ze konden, "plof, plof" en ze trompetten de hele dag, "tarattattatoooootooooot". De leeuwen brulden, "grrrrrom", de beren bromden, "grrrrrr", de honden blaften, "woef woef". De gorilla's hadden een oude piano gevonden en twaalf van hen waren zoveel noten als ze konden op hetzelfde moment aan het spelen, "Ding, dang, bling, blong, klang!" En er waren ook de twee kleine beren die graag de drums speelden, "Boem, dash, dash, tsjing."

Het leuke van al het lawaai was dat de grond zo veel schudde dat mensen nooit dat bos hadden gedurfd in te gaan. En zodoende waren de dieren die er woonden heel veilig van jagers en andere gevaarlijke mensen dingen, zoals branden en auto's en vergiften en plastic zakken.

Maar op een dag kwam er een jongetje die Micha heette. Hij ging op vakantie met zijn ouders en zijn zus naar een plek niet ver van het bos. 's Nachts hoorden ze al het lawaai dat op de wind gedragen werd. Ze konden het niet heel duidelijk horen omdat het bos nog een eindje weg was.

Eerst dachten ze dat het vuurwerk was, maar toen het geluid door bleef gaan dachten ze dat het misschien een onweersbui was. Maar toen het de hele nacht lang door ging, dachten ze dat het misschien een fabriek was. Wat denk jij dat het geluid was?

Elke keer als ze aan een ander antwoord dachten, zei Micha: 'dom, dom', dus ze dachten dat hij wist wat het lawaai was en dat ze misschien een beetje dom waren.

De volgende ochtend gingen ze uit op het verkennen en toen ze dichterbij kwamen, bleef Micha zeggen, "dom, dom." Uiteindelijk waren ze er.

Toen de dieren Micha en zijn familie zagen, kregen ze de schok van hun leven. Ze hadden nog nooit mensen gezien en ze waren echt bang. Ze verstopten zich en wisten niet wat te doen. Plotseling was het helemaal stil.

Maar toen zag Micha de drums in de open plek in het bos. Zijn ogen lichtten op en hij zei, ..... "dom,dom!" Hij rende hij naar de trommels en begon ze zo hard te spelen als hij kon.

Toen de dieren zagen dat Micha gelukkig was - omdat hij zo luid aan het spelen was - ontspanden ze zich en begonnen ze te lachen en toen ging iedereen terug naar hun instrumenten en maakte nog meer lawaai dan ooit tevoren.

De twee kleine beren vonden het niet erg dat Micha hun trommels gebruikte, omdat het hun de gelegenheid gaf een beetje te rusten en toch naar het prachtige geluid van hun drumstel te luisteren. Toen maakte moeder beer en vader beer voor iedereen kopjes thee met een stukje taart, en zodoende leefde iedereen nog lang en gelukkig.

©2007 Ralph Holwerda





Hoe de lucht warm en oranje werd. australian english   previous story  next story  story listing  back to top

In een ver, ver land waar de lucht kon kiezen welke kleur hij zou zijn, afhankelijk van hoe hij zich voelde, woonden er een miljoen kleine mensjes. De mensjes waren zo klein in dat land, dat mieren voor hen er als reuzen uitzagen en het gras zag eruit als de hoogste bomen. Echte bomen zagen eruit alsof ze de hemel konden aanraken en de lucht zag er zo groot uit dat zelfs een raket er niet aan het einde van kon komen.

Maar de lucht wist beter hoe het was. De lucht wist dat er buiten zichzelf het heelal was met de sterren en de planeten en de zon en de maan. De lucht noemde het heelal, "de grote lucht" en het noemde zichzelf "de kleine lucht". De kleine mensjes konden zich niet voorstellen dat er iets groter kon zijn dan de lucht die ze konden zien. Maar de lucht dacht niet dat hij zo erg groot was. Wanneer de lucht over de grote lucht begon te praten en dat er vele andere luchten waren, op andere planeten, gingen de kleine mensjes lachen en hun hoofd schudden en ze vertelden de lucht dat hij gewoon niet wist waar hij het over had.

De lucht werd soms boos en gefrustreerd omdat de kleine mensjes het niet begrepen en er niets om gaven. Wanneer de lucht boos werd veranderde hij in een groenachtige zwarte kleur en maakte hij een flinke onweersbui. De kleine mensjes waren bang voor onweer, vooral omdat de lucht zo ongelooflijk groot was. Wanneer de lucht onweer maakte schuilden de kleine mensjes in hun huisjes.

De lucht riep vaak buiten in de grote lucht om te zien of een van de andere lucht zou antwoorden, maar het kreeg nooit een antwoord en daarom was de lucht erg eenzaam. Wanneer de kleine mensjes schuilden vanwege het onweer, werd de lucht nog meer eenzaam en dan begon hij te huilen. Dat is de reden waarom vaak wanneer er onweer is, het ook regent.

Er waren ook vele andere kleuren die de lucht kon worden. 's Nachts sloot de lucht zijn ogen om te gaan slapen en daarom werd het donker. Dit maakte de lucht zwart. Op een koude winterdag, bevroor lucht en zag er blauw uit. Soms dacht de lucht aan alle verjaardagen die hij gehad had en begon hi zich oud te voelen. Dan ging de lucht er grijs uitzien. In de ochtend dacht de lucht af en toe dat het te lang uitgeslapen had en dan bloosde hij en werd hij rood. In de avonduren had de lucht het warm van al het werk dat hij gedaan had en dan werd hij dus ook rood.

Van tijd tot tijd wilde de lucht wat lol hebben en dan maakte hij speciale kleuren, zoals roze en paars en soms zelfs enkele gouden stippen of een paar regenbogen. Dit gebeurde meestal in de zomer, als de kleine mensjes in de velden waren en ze zongen en samen speelden en als iedereen vrienden was.

Er waren twee kleine mensjes die echt goede vrienden waren en de lucht keek vaak wat ze deden. De lucht voelde zich helemaal warm en knuffelig vanbinnen wanneer hij zag hoeveel de twee kleine mensjes van elkaar hielden. Welke kleur denk je dat de lucht werd wanneer dat gebeurde? Nou, een warme kuffelige kleur natuurlijk!

De lucht keek van de ochtend tot de nacht naar wat de twee kleine mensjes deden. In de ochtend zochten ze elkaar op, nadat zij hun tanden gepoetst hadden. Ze gingen naar elkaars huisjes en belde aan. Dan wanneer ze elkaar zagen, zeiden ze: 'Hallo' en dan speelden ze allerlei spelletjes samen en praatten over allerlei dingen en ze deden allerlei dingen samen en ze gingen naar interessante plaatsen samen en ze gingen voor een picknick, en soms gingen ze ook kano-en op een boom blad dat in het water gevallen was.

De lucht hield heel veel van het woord 'Hallo'. Voor de lucht betekende het vriendschap en dat je wilde praten met iemand, of dat je iemand erg leuk vond. De lucht had vaak 'Hallo' in de het grote lucht geroepen, maar hij had nooit een antwoord gekregen en daarom was de lucht erg eenzaam.

Maar toen kreeg de lucht een idee. Hij had gezien hoe de twee kleine mensjes een truc gebruikten op een dag toen ze elkaar niet konden bezoeken. Ze waren te druk bezig vanwege de oogst. Een van de twee had een madelief bloemblaadje genomen en het woord 'Hallo' erop geschreven en het vervolgens hoog in de lucht gegooid. De lucht had een wind laten blazen zodat het blaadje naar het andere mensje waaide. De lucht had gezien hoe blij dat de andere gemaakt had en dat het andere mensje, toen hetzelfde gedaan had. De lucht had weer geholpen, deze keer door de wind de andere kant op blazen, zodat het tweede blaadje terug naar de eerste vriend vloog. Ze lachten toen zoveel dat ze er buikpijn van hadden.

Toen dacht de lucht, 'Als ik toch eens iets omhoog kon gooien in de grote lucht, zodat het naar een andere lucht kon vliegen en dat die dan mijn "Hallo" kon lezen. Ineens wist hij wat hji moest doen. Als ik nou eens een grote sneeuwstorm maakte, maar in plaats van de sneeuw naar beneden te laten vallen op de aarde, een grote sneeuwbal met de sneeuw maakte, met het woord 'Hallo' erop. Dat was een goed idee. De lucht gooide de grote sneeuwbal zo hard als hij kon in de grote lucht.

De kleine mensjes keken omhoog en zeiden: 'Wow, kijk, een komeet. Is het niet prachtig!' Er waren ook enkele wetenschappertjes die uitgelegden wat kometen zijn, en dat ze grote blokken van ijs zijn die door het heelal reizen en dat ze langs vele planeten en andere sterren gaan en dan op een dag weer terug komen. Ze maakten vele echt moeilijke berekeningen en zeiden veel dingen die niet heel veel betekenden voor de andere kleine mensjes. Toen de lucht al dat wetenschappelijk gepraat hoorde, schudde hij zijn hoofd, 'Als ze toch eens wisten dat het gewoon een sneeuwbal is, die ik gooide om 'Hallo' te zeggen, om te proberen om wat vrienden te maken.

Een heel lange tijd later, waarschijnlijk ongeveer twee honderd jaar nadat de lucht zijn sneeuwbal gegooid had, was er een hele drukte in het wetenschap gebouw. Een van de wetenschappertjes had door zijn telescoop gekeken en de grootste komeet op de weg naar de aarde gezien die hij ooit gezien had. De lucht spitste zijn oren om te horen waar alle opwinding over was. Maar hij dacht ook aan de andere keren wanneer kometen naar de aarde gekomen waren. Elke keer dat de lucht keek, in de hoop dat een sneeuwbal terugkeerde met een 'Hallo' van een andere lucht, was er de teleurstelling van weer een ander blok ijs dat voor duizenden jaren doelloos door de grote lucht gevlogen had.

Maar deze keer wist de lucht dat het anders was. De lucht wachtte ongeduldig voor een paar weken. Hij keek met spanning hoe de komeet dichter en dichter bij kwam. En toen kreeg hij het meest verbazingwekkende ding te zien. De komeet bestond uit honderden sneeuwballen, die allemaal samengeplakt waren en op elke sneewbal was een ander 'Hallo' bericht van een andere lucht van een andere planeet.

Vanaf dat moment, wist de lucht dat hij niet meer alleen was. De lucht was zo echt heel blij dat hij het diepste knuffelige gevoel had dat iemand ooit gevoeld heeft. En toen zag hij er helemaal warm en oranje uit. Het was zo'n heldere kleur dat alle andere luchten het van een heel grote afstand konden zien. Ze wisten toen dat de lucht hun boodschap ontvangen had, en ze lachten allemaal zoveel dat ze er buikpijn van hadden.

©2007 Ralph Holwerda



De andere verhalen zijn nog niet vertaald.

Terug naar de engelse verhalen -- Back to the English stories



previous story  next story  story listing  back to top


back to top